“Hai nueches que paseyu al llau del rieu d’esta ciudá y veyu nesas auguas esos feleitos, esos carbayos, esas pizarras, esos camiones cargaos d’antracita, esas ñubes volandu sobru un Xistréu varáu nel mundu de la esperanza”
En “Fechizáu polas auguas“, l’autor fai una descrición de la rialidá Berciana y Llïonesa, la emigración, los recuerdos, la infancia, la melancolia, l’apegu a la tierra... tou eillu dientru d’una natura que permanez.
