“Embazaba sólu cun velu chantare los gueyos. Tornaba la tiesta y d’esmenu una tremolina percorría la espalda. Darréu una pinga, sudu fríu esmuciénduse. Arribaba al cuellu, baltiaba’l coral y, a la fin, facía que los xinoyos s’abangaran d’un xeitu ablucante.”
Aqueillu pulu que pescuña un mozu tien un finxu bien nidiu: ¿vou de candanga, ou quedu en cá? “Guei nun salgu” desenrolla tolu que va bruñendu un presonax que ta amarrizandu.