La lluna desapaeciera ente las nubes, y la escuridá reinaba en tola zona. La lluz del monasteriu yá cuasi nun se vía. Poucos metros percorrieran, cuandu la fortuna se tornóu a la escontra Mesías; tropezóu y fou a dare cuna tiesta nuna enorme piedra qu’había xustu enfrente.”
Ni tan siquier el día de Navidá puede disfrutase d’una bona xanta si andas escapáu y tienes a la geta de ti a la Guardia Civil. “La Navidá y el sou espíritu” narra un guelpe de suerte puede facere que lu que nun entama bien, fine meyor de lu que s’esperara. Sedrá l’espíritu de la Navidá.
